Freknur

Ég fór alein í sund í dag. Það var voðalega notalegt og ég fékk fullt af freknum í framan. Það var ánægjulegt því að mig langaði svo mikið í freknur. Ég hef reyndar ekki fengið slíkt prýði síðan ég var lítið barn. En mig langaði bara svo mikið í freknur og ákvað því bara að ég skyldi fá þær. Og það eitt var nóg. Ég fíla þá aðferð og ætla að stunda þetta frekar í framtíðinni, það er að segja að langa ofur mikið og ákveða því einfaldlega að sömu hlutir eigi að gerast.

Talandi um lítið barn. Bibbi fann mynd heima hjá sér af okkur þegar við vorum lítil börn, kannski tæplega 2 ára. Við sumsé bjuggum bæði á sama stað í Ameríku og vorum því látin leika saman meðan mömmurnar og pabbarnir töluðu saman á íslensku. Á þessari umræddu mynd leit ég út eins og óttasleginn, sveitt kanína í rauðum flauelsgalla. Bibbi bara voða rólegur eitthvað við hliðiná mér. Mér fannst þetta voðalega fyndið því að ég hef líka séð mynd af mér frá svipuðum aldri þar sem ég er með frábæran svip. Sem getur bara ekki annað en minnt mann á hænu. Ég hef alltaf viljað kunna að framkalla þennan hænusvip síðan en hefur það aldrei tekist.

Spurning hvort ég farin núna að reyna við óttaslegnu kanínuna líka.